Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Τετάρτη, 6 Μαΐου 2015

Η ιστορία με τη J. K. Rowling.



Λοιπόν , γέμισε το διαδίκτυο με ποστ για το τουίτι που έκανε η Ρόουλινγκ, αγαπημένη συγγραφέας μάλτιμιλιονερ του Χάρι Πότερ , το οποίο αν δεν το είδατε, είναι το παρακάτω :



 Ωραία λοιπόν επειδή θέλω να παραμιλήσω λίγο σχετικά, επιτρέψτε μου τη μουρμούρα που ακολουθεί :

Λατρεύω τα βιβλία Χάρι Πότερ , μεγάλωσα διαβάζοντας τα (όπως ακούγεται συχνότερα από συχνά για τη συγκεκριμένη σειρά). Μπατ δατς δι θινγκ. (= but that's the thing).
Μεγάλωσα όχι μόνο σε ηλικία αλλά και συναισθηματικά. 
Ο θάνατος του Fred Wesley ήταν για όλους τους αναγνώστες χτύπημα, και ο καθένας ξεχωριστά το πήρε πολύ προσωπικά. 


                                 Internet 2007 : "Χάσαμε το Φρεντ στοπ. Go crazy."



                   (αυτό για παράδειγμα )












                                 (ή αυτό)








Δεν κρύβω το γεγονός ότι και 'γω έκλαψα. Αλλά να θυμώσω με τη συγγραφέα; νο. Μπορεί όταν πέρασε το πρώτο shock να ένιωσα κάπως - λίγον τσας- εξοργισμένη, αλλά επέρασε μου. 
Γιατί κατάλαβα. Αν στη μεγάλη μάχη του Χόγκουαρτς δε χάναμε κάποιον που αγαπούσαμε, κάποιον σημαντικό , όπως ο Φρεντ (τον πρώτο λογοτεχνικό έρωτα για πολλά τότε έφηβα κορίτσια) δε θα καταλαβαίναμε γιατί η μάχη ήταν τόσο σημαντική. Ίσως και να μην γινόταν τόσο κατανοητό το ότι δεν πήγαν για να παίξουν , για την πλάκα τους οι δίδυμοι, όπως πάντα. Πήγαν ξέροντας ότι μπορεί να πεθάνουν - και ο ένας πέθανε.Για το γενικότερο καλό. Και 'μεις, μαζί με τους ήρωες, σοκαριστήκαμε,θρηνήσαμε,το βρήκαμε απίστευτο, ψάξαμε αποσπάσματα των βιβλίων τα οποία αποδείκνυαν πόσο τέλειος τύπος ήταν και -άρα- δεν έπρεπε να πεθάνει αλλά έτσι είναι και η αληθινή ζωή.

Δυστυχώς, ακριβώς έτσι είναι. 
Οπότε αγαπημένη Τζόαν, μη νιώθεις άσχημα. 
Εγώ προσωπικά σε συγχωρώ.
Και σε ευχαριστώ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου